| aan(in)leiding | argument | plaats | portfolio | punt | structuur | tijd | verbindingen |
1
TijdSTIP (moment, een zekere afgebakende tijd) 30 december 2022, 16:16u: weer een stukje geschreven... Ik ben meer een vormgever dan een schrijver; weet van allerlei technieken af en vind het schrijven online en fysiek een uitdaging en zou dit met elkaar willen combineren, verbinden... Meteen borrelt de vraag op: Hoe dan ? Een nieuwe uitdaging ! Tot nog toe gaat het schrijven op deze digitale manier op pagina's die ik aan mijn website hang het makkelijkst; het brengt al snel de flow van gedachtes op gang die ik makkelijk optyp, een soort van hardop denken. De achter elkaar geplaatste (ingetoetste, geschreven, getekende...) letters vormen samen woorden en zinnen; het weefsel van vormpjes groeit aan, ... met een betekenis, in de wetenschap dat deze codering ook door anderen begrepen kan worden. Een gedachtengang zoals hierboven is stromend, het is een beweging waarin in wezen geen stilstand bestaat, hoogstens stilte (NU).
2
Goed het schrijven zelf dus, de actie / het handelen; ik ervaar het als een gevolg van 'denken' (de uiting van een stukje gestructureerde hersenactiviteit). Er worden 'pulsen' naar de spieren gestuurd om de juiste toetsen in te drukken, om de geformuleerde woorden in mijn hoofd om te zetten. Enwel zodanig passend in de omgeving waar ik gedurende een lange tijd gevormd ben geweest; betekenissen leren kennen, leren praten, lezen en schrijven en alles wat daar verder uit voort volgde. Zodat ik nu de juiste tekens achter elkaar kan zetten; tekens die dus luisteren naar aansturende onafgebroken gedachtes. Waarbij het binnenste buiten keren van de zo juist hierboven neergeschreven handelingen en de verdere neerslag ervan een fascinerende bezigheid blijkt te zijn. En die, als ik in de juiste flow zit (in die specifieke bewustzijnstoestand) veel ideeën oproepen, aantikken en vlot trekken. Een stroom van gedachtes rondom een onderwerp optypen, soms met de hand noteren, overtypen, kneden, herlezen, kijken, schaven en luisteren of het omgezette resoneert en die op hun beurt weer verdere gedachten en her-inneringen losweken en beeldassociaties oproepen.
3
Mijn schrijven kenmerkt zich (voornamelijk/o.a.?) door het noteren van korte stukjes; 'oprispingen' op enig moment, naar aanleiding van enig gebeurde. Notities met de pen in een schrift, tekeningetjes en schetsjes in een boekje - ik heb inmiddels een flink gevulde doos. Allemaal gedachten op papier, doorgesijpelde en gestolde energie, uitdrukkingen in materiaal. Soms ook een dichterlijk inval of opmerkingen over het één of ander dat mijn pad kruist; inzichten zo je wilt. Al het schrevene en getekende en uitgedrukte in één of ander materiaal is niet echt lineair. In het PROBEERboek is het in een min of meer gekanaliseerde lijn te lezen; je kunt middenin het boek beginnen, maar ook vanaf iedere willekeurige pagina vooruit of achteruit bladeren; browsen zoals je dat op het internet kunt doen. Her en der een tekstuele toelichting, een titel, aanduiding of een korte gedachte. Grofweg beschouwd, begint er een verhaallijn op de eerste pagina en eindigt deze op de laatste bladzijde. Terwijl de wijze van notitie niet op de eerste pagina is begonnen, maar juist in allerlei richtingen vanaf het midden van het boek is samengesteld. Het boek is als een lijn waarop op verschillende plekken het eerder verzamelde materiaal landt met de nodige associaties. Willekeurig ? of ergens tussenin ? Zou er al sprake zijn van een of meerdere verhaallijnen dan is/zijn deze grillig te noemen. Je kan het dus eigenlijk ook kris kras lezen (zie online werk FIELD; wat letterlijk betekent dat deze pagina in een online constructie moet hangen om de connectie te kunnen maken met het bedoelde werk) Tijd en moment van connectie (links) zijn bepalend voor de vorm in het overbrengen van de informatie.
4
Ideeën kunnen niet anders dan in enige lineariteit gekanaliseerd uitgedrukt worden want alles tegelijkertijd noteren/tekenen/optypen gaat nu eenmaal niet. Het beeld van Shiva met haar vele armen doemt op; een stukje universaliteit waar ik/wij in onze fysieke vorm nauwelijks of niet aan kunnen tippen. Opborrelend uit de bron is het speelveld van ideeën multidimensionaal en lopen de lijnen al snel kris kras in alle richtingen door en over elkaar heen; ze bewegen weg en lijken dan even weer tot het verleden te horen, soms geven ze richting de toekomst in wanneer ze er steeds weer blijken (blijven) te zijn en eigenlijk vragen om in materie omgezet te worden. Tijd speelt hierin een rol, want het materialiseren vraagt een tijdspanne, de tijdsduur van het maken. Ik noteer de ideeën hier en daar in ieder geval voor zover ik ze heb kunnen grijpen want even een gedachte eroverheen of er na en dan is ie alweer gevlogen. Maar eenmaal genoteerd kan ik verder op het lijnen pad er allicht meer mee, drijft er één of andere vorm boven of lost ie gewoon op. En soms doorkruist het op borrelende het reeds getypte en wordt de boel weer eens flink door de war gegooid.
5
Vanaf dit punt in de ontwikkeling is het geheel niet te overzien, vanuit een perspectief verderop zou je allicht meer vooruit kunnen kijken. Punten verhouden zich tot elkaar in dit netwerk (PROBEERBOEK pag. 49, 50 en 51) en gedurende het hele proces kunnen er (weer) verbindingen ontstaan. En misschien moeten al de fragmenten (tekst & beeld) op den duur wel weer los geknipt worden van elkaar of zelfs nog meer gefragmenteerd, zodat fragmenten ten opzichte van elkaar telkens een andere positie in kunnen nemen. Zo kan de lezer uiteindelijk het pad van lezen zelf bepalen. Een aangenaam voordeel van een interactief experiment...
| aanleiding | argument | plaats | portfolio | punt | structuur | tijd | verbindingen |
Created: 03/17/2003 Modified: