webpublicatie - Waar te beginnen ? (het schrijven) / Leidi Haaijer 2003

het SCHRIJVEN zelf

TijdSTIP (moment, een zekere afgebakende tijd) 30 december 2022, 16:16u: weer een stukje geschreven...
Ik ben meer een vormgever dan een schrijver; weet van allerlei technieken af en vind het schrijven online en fysiek een uitdaging en zou dit met elkaar willen combineren... Meteen borrelt de vraag op: Hoe dan ?
Een nieuwe uitdaging; tot nog toe gaat het schrijven op deze digitale manier op pagina's die ik aan mijn website hang het makkelijkst; het brengt al snel de flow van gedachtes op gang die ik makkelijk optyp, een soort van hardop denken.
De achter elkaar geplaatste (geschreven, getekende, ingetoetste...) letters vormen samen woorden en zinnen; een weefsel van vormpjes met betekenis groeit aan, wetende dat deze codering ook door anderen begrepen kan worden. Gedachten rondom een item optypen, soms met de hand schrijven, overtypen, kneden, herlezen of het resoneert en op hun beurt weer verdere gedachten en her-inneringen lostrekt.
Een gedachtengang zoals hierboven is stromend, het is een beweging waarin in wezen geen stilstand bestaat, hoogstens stilte.

In de loop van dit proces, borrelen er telkens andere zaken op die weer genoteerd moeten worden (de aandacht vragen) en die op hun beurt weer het reeds getypte doorkruisen en af en toe de boel weer flink in de war gooien.

Goed nog even over het schrijven zelf dus: de actie / het handelen is een gevolg van 'denken' (een stukje gestructureerde hersenactiviteit) die 'pulsen' naar de spieren stuurt om de juiste toetsen in te drukken, de juiste tekens op papier achter elkaar te zetten; dermate gedetailleerd dat de letters in de juiste volgorde de ontsponnen of zichzelf ontspinnende gedachte op het scherm doet ontrollen. Het lijkt een onafgebroken stroom.
Tekens die luisteren naar hoe de gedachten ze aansturen.

Maar ... Bovengenoemde handelingen en de neerslag ervan binnenste buiten keren is fascinerend; veel opwellende ideeën die toch in een lineariteit gekanaliseerd uitgedrukt moeten worden want alles tegelijkertijd noteren/tekenen/optypen gaat nu eenmaal niet. Het beeld van Shiva met haar vele armen geeft een stukje universaliteit aan waar wij in onze fysieke vorm niet aan kunnen tippen.
Het speelveld van ideeën is multidimensionaal, ze borrelen op, bewegen naar achteren en lijken dan even weer tot het verleden te horen, of horen ze bij de toekomst (?); speelt tijd hierin eigenlijk nog een rol ? Ik noteer ze hier in ieder geval maar vast voor zover ik ze heb kunnen grijpen want even een gedachte eroverheen of er na en dan is ie alweer vervlogen. Eenmaal genoteerd kan ik verderop in de (lineari)tijd er allicht meer mee of drijft er op dat gegeven moment één of andere vorm boven. De aandrang blijft onverminderd en krijgt steeds meer de gedaante van een uitdaging. Het doet er eigenlijk niet toe, welke entiteit aan het werk is; eerst maar eens dit ontstaansproces, deze wording doorlopen, achteraf valt hier vast van alles over te zeggen, mocht hiertoe behoefte bestaan bij wie dan ook.

Vanaf dit punt in de ontwikkeling is het geheel niet te overzien, vanuit een perspectief verderop zou je allicht meer vooruit kunnen kijken. Punten verhouden zich tot elkaar verhouden in dit netwerk (PROBEERBOEK pag. 49, 50 en 51) en gedurende het hele proces kunnen er (weer) verbindingen ontstaan. En misschien moeten al de fragmenten (tekst & beeld) op den duur wel weer los geknipt worden van elkaar of zelfs nog meer gefragmenteerd, zodat fragmenten ten opzichte van elkaar telkens een andere positie in kunnen nemen. Zo kan de lezer uiteindelijk het pad van lezen kan bepalen.
En verandert het perspectief bijv. door een spiegeling dan wordt het 't gelezene. We zullen letterlijk zien.
Een aangenaam voordeel van een experiment...

enwel bij het punt (enige lineariteit is noodzakelijk).
Mijn schrijven kenmerkt zich (voornamelijk/o.a.?) door het noteren van korte stukjes; 'oprispingen' op enig moment, naar aanleiding van enig gebeurde. Notities met de pen in een schrift, tekeningetjes en schetsjes in een boekje - ik heb er inmiddels een hele doos van. Allemaal gedachten op papier, doorgegeven en gestolde energie, uitdrukking in materiaal. Soms ook een dichterlijk inval of opmerkingen over het één of ander dat mijn pad kruist; inzichten zo je wilt.
Al het schrevene en getekende en uitgedrukte in één of ander materiaal is niet echt lineair. Maar in het PROBEERboek is het in een volgorde te lezen. Hoewel je dus ook middenin het boek kunt beginnen en er ook van voor naar achter of andersom doorheen kunt bladeren; browsen zoals je dat op het internet kunt doen.
Dus grofweg beschouwd, begint het verhaal op de eerste en eindigt het op de laatste bladzijde. Maar de wijze van notitie begint niet op de eerste en verloopt in allerlei richtingen vanaf het midden van het boek. Het boek is als een lijn waarop op verschillende plekken het eerder verzamelde materiaal landt met de nodige associaties. Willekeurig ? of ergens tussenin ? Zou er al sprake zijn van een verhaallijn dan is deze grillig te noemen. Je kan het dus eigenlijk ook kris kras lezen (zie online werk FIELD; Dit betekent dus wel dat, zoals ook al eerder gezegd, deze pagina in een online constructie moet hangen om de connectie te kunnen maken met het betreffende werk) Tijd en moment van connectie (links) zijn bepalend voor de vorm in het overbrengen van de informatie.

Created: 03/17/2003
Modified: